🔥 Hugot

Pag umuuwi ako sa probinsya, pinapabaunan pa rin ako ni lola ng bigas. May trabaho na ako, ma. Pero dala ko pa rin. Hanggang dulo.

Bumibili ako ng gulay na alam kong masisira lang sa ref. Hindi ko binibili yung gulay e. Binibili ko yung version ko na magluluto sana.

Tinanong ako ng pamangkin ko kung ano pangarap ko. Napatigil ako. Kailan ko ba huling naisip yun para sa sarili ko?

Eldest daughter ako. Translation: may pension plan na akong binabayaran, hindi sa akin.

Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.

Yung batchmate kong nag-abroad, sweldo na daw niya yung annual ko. Tinawanan ko. Tapos in-open ko yung jobstreet. Ulit.

Pag tinanong ako ng tita ko kung "kailan ka?", sasagot na ako ng "pag naipon ko na po yung down payment sa bahay" — natahimik lahat. Try niyo.

Hindi ko dine-delete yung conversation namin. Hindi ko rin binabasa. Basta andun lang. Parang siya.

Pagod na pagod na ako pero di ko masabi kasi ako yung 'matatag' sa pamilya. Minsan gusto ko lang din may magtanong kung kumain na ako.

Nililinis ko lang talaga yung bahay pag may darating na bisita. Yung 15 minutes bago sila dumating? World record pace.

Libre ko na naman daw kasi "ikaw naman may trabaho". Lahat pala kami may trabaho, ako lang may resibo.

Nagpa-practice ako ng English sa utak ko bago umorder sa drive-thru, tapos taglish pa rin lumabas. 'Yung isang large fries po, thank you po.'

Pag tumama yung luto kong adobo, si lola agad naiisip ko. Hindi ko na siya matatawagan para sabihing natutunan ko na pala.

Ang hirap palang mag-resign sa trabahong ayaw mo pag mahal mo yung mga taong kasama mo dun.

Yung mga message na gusto kong sagutin nang totoo, sinusuklian ko ng 'haha'. Mas madali kasi yun kaysa aminin na hindi ako okay.

Pag sinabi nilang 'ang strong mo,' gusto kong sumagot ng: hindi ako strong, wala lang akong choice. Pero ngingiti na lang ako. Ulit.

Plano: matulog ng 10pm para fresh bukas. Reality: 1am, nanonood ako ng stranger na naglilinis ng maduming carpet.

Yung marriage pressure sa akin hindi galing sa magulang ko. Galing sa mga kasal na kaklase kong ang gaganda ng prenup photos.

Kapag sinabi ng meeting invite na "quick sync", nagdadasal na ako.

Nagturo ako kay mama kung paano mag-video call. Ngayon tuwing 7pm may missed call ako. Minsan hindi ko sinasagot. Tapos sinisisi ko sarili ko buong gabi.

Sabi ko, bago ako bumili ng para sa akin, sina mama muna. Paggising ko, sampung taon na pala akong nasa pinakadulo ng sarili kong listahan.

Miss ko yung ako noong bata. Yung excited matulog kasi may pasyal bukas. Ngayon excited ako matulog para lang matapos yung araw.

Kayang-kaya kong gumising ng 4am para sa flight. Yung 7am alarm para sa trabaho? Mortal enemy ko.

May mga araw na yung pinakamalaking nagawa ko ay bumangon, naligo, at hindi nagalit sa sarili ko. Ngayon ko lang natanggap na achievement din pala yun.

Tinuruan ko siyang magmahal nang maayos. Graduate na siya. Sa iba na siya nag-apply.

Napapansin ko sa video call na tumatanda na sina mama at papa. Yung uban, yung mas mabagal na kwento. Gusto kong i-pause yung oras.

Hindi ako busog kahit gaano kadami kinain ko kung walang kanin. Pasta? Appetizer yan. Pizza? Merienda.

Yung GCash request na hindi pinansin, mas masakit pa sa seen-zoned na "mahal kita".

Minumulto ko yung food rider sa map. 'Bakit siya kumanan dyan?? Mas mabilis sa kaliwa!!' Para akong nanonood ng sports.

Mas masakit pala mawalan ng best friend kaysa ma-break. Walang closure, walang "usap tayo". Isang araw na lang, magkaiba na kayo ng grupo.

Iniiwasan ko yung batch group chat. Hindi dahil galit ako. Nahihiya lang ako sa version ko na inaasahan nila.

Tuwing video call kami ni mama sa abroad, 'kumusta ka' lang nasasabi ko. Yung totoo: 'uwi ka na, miss na kita.' Pero baka umiyak lang kaming dalawa.

Yung dream kong bahay para kina mama, kinakarera ko laban sa oras. Sana umabot tayo pareho.

Nag-iipon ako talaga. Kaso bawat layer ng ipon ko may kapalit na emergency sa bahay. Loving my family is the most expensive thing I do.

Sinabi ko sa kanyang "sana masaya ka na". Sincere ako dun. Pero sana hindi masyadong masaya. Konti lang.

Sabi ko sa therapist ko "okay lang naman ako". Sabi niya "yung okay lang, hindi yan feeling, yan yung pintura". Hindi pa ako nakaka-recover dun.

Masaya ako sa mga party. Pero yung byahe pauwi, mag-isa sa Grab habang tahimik — dun lumalabas yung lungkot na binitbit ko pala buong gabi.

Yung papa kong hindi marunong mag-sorry, nagpapadala na lang ng picture ng tanim niya. Sige po, tanggap ko na po yung kamatis.

Gusto ko nang mag-resign pero ang lakas ng 'sayang naman'. Yung sayang na yun, tatlong taon na akong hawak.

Hindi kami nag-away ng best friend ko. Dahan-dahan lang kaming tumahimik. Yun pala yung mas masakit na version.