🔥 Hugot

Pagod na pagod na ako pero di ko masabi kasi ako yung 'matatag' sa pamilya. Minsan gusto ko lang din may magtanong kung kumain na ako.

Nililinis ko lang talaga yung bahay pag may darating na bisita. Yung 15 minutes bago sila dumating? World record pace.

Nagpa-practice ako ng English sa utak ko bago umorder sa drive-thru, tapos taglish pa rin lumabas. 'Yung isang large fries po, thank you po.'

Pag tumama yung luto kong adobo, si lola agad naiisip ko. Hindi ko na siya matatawagan para sabihing natutunan ko na pala.

Yung mga message na gusto kong sagutin nang totoo, sinusuklian ko ng 'haha'. Mas madali kasi yun kaysa aminin na hindi ako okay.

Pag sinabi nilang 'ang strong mo,' gusto kong sumagot ng: hindi ako strong, wala lang akong choice. Pero ngingiti na lang ako. Ulit.

Plano: matulog ng 10pm para fresh bukas. Reality: 1am, nanonood ako ng stranger na naglilinis ng maduming carpet.

Sabi ko, bago ako bumili ng para sa akin, sina mama muna. Paggising ko, sampung taon na pala akong nasa pinakadulo ng sarili kong listahan.

Miss ko yung ako noong bata. Yung excited matulog kasi may pasyal bukas. Ngayon excited ako matulog para lang matapos yung araw.

Kayang-kaya kong gumising ng 4am para sa flight. Yung 7am alarm para sa trabaho? Mortal enemy ko.

Napapansin ko sa video call na tumatanda na sina mama at papa. Yung uban, yung mas mabagal na kwento. Gusto kong i-pause yung oras.

Hindi ako busog kahit gaano kadami kinain ko kung walang kanin. Pasta? Appetizer yan. Pizza? Merienda.

Minumulto ko yung food rider sa map. 'Bakit siya kumanan dyan?? Mas mabilis sa kaliwa!!' Para akong nanonood ng sports.

Pag umuuwi ako sa probinsya, pinapabaunan pa rin ako ni lola ng bigas. May trabaho na ako, ma. Pero dala ko pa rin. Hanggang dulo.

Tuwing video call kami ni mama sa abroad, 'kumusta ka' lang nasasabi ko. Yung totoo: 'uwi ka na, miss na kita.' Pero baka umiyak lang kaming dalawa.

Yung dream kong bahay para kina mama, kinakarera ko laban sa oras. Sana umabot tayo pareho.

Nag-iipon ako talaga. Kaso bawat layer ng ipon ko may kapalit na emergency sa bahay. Loving my family is the most expensive thing I do.

Bumibili ako ng gulay na alam kong masisira lang sa ref. Hindi ko binibili yung gulay e. Binibili ko yung version ko na magluluto sana.

Eldest daughter ako. Translation: may pension plan na akong binabayaran, hindi sa akin.

Masaya ako sa mga party. Pero yung byahe pauwi, mag-isa sa Grab habang tahimik — dun lumalabas yung lungkot na binitbit ko pala buong gabi.

Gusto ko nang mag-resign pero ang lakas ng 'sayang naman'. Yung sayang na yun, tatlong taon na akong hawak.

Hindi kami nag-away ng best friend ko. Dahan-dahan lang kaming tumahimik. Yun pala yung mas masakit na version.

Sweldo to sweldo na naman. Yung 'check balance' button sa app, kinakabahan akong pindutin na parang jumpscare.

Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.

Sinasabi kong 'G ako dyan!' sa plans habang umaasa na maca-cancel. Pag na-cancel: 'sayang naman' (relieved).

May drawer kami na puno ng plastic na puno ng plastic. Hindi ko alam kailan namin gagamitin pero hinding-hindi itatapon.

Sinasabi ko 'ingat po' sa jeepney driver pagbaba ko kahit hindi niya ako naririnig. Basta. Para safe siya.

First sa pamilya namin na nakatapos ng college. Proud sila sa akin, pero minsan ang bigat pala buhatin ng pangarap ng lahat.

Yung ice cream tub sa freezer namin, alam ko nang hindi ice cream laman. Pero bawat bukas ko, may maliit pa ring pag-asa.

Tinanong ako ng pamangkin ko kung ano pangarap ko. Napatigil ako. Kailan ko ba huling naisip yun para sa sarili ko?

Tinatanong nila kung kailan ako mag-aasawa. Di ko masabing hindi pa nga ako naka-move on sa taong di naman naging akin.

Hindi ko alam paano humingi ng tulong nang hindi mukhang OA. Kaya yung mga 'kamusta?', sinasagot ko ng meme.

Honestly di ko alam kung anong gusto ko sa buhay. Pakiramdam ko lahat may mapa, ako sumusunod lang sa traffic.

Lahat ng kaibigan ko may forever na o nasa abroad na. Happy ako para sa kanila, promise. Pero minsan parang naiwan ako sa terminal.

Yung batchmate kong nag-abroad, sweldo na daw niya yung annual ko. Tinawanan ko. Tapos in-open ko yung jobstreet. Ulit.

Hindi ko dine-delete yung conversation namin. Hindi ko rin binabasa. Basta andun lang. Parang siya.

Nakita ko sa stories na nag-beach yung barkada ko. Buo sila. Wala lang akong invite. Okay lang siguro. Pero sana hindi ako yung madaling kalimutan.

Pag umuulan habang matutulog ako, feeling ko pinaka-blessed ako sa Pilipinas. Pag umuulan habang papasok ako, personal attack na agad.

Panalo ako lagi sa mga argument na pine-practice ko sa shower. Undefeated. Sa totoong buhay, 'ah okay ge' lang ako.

Umiiyak ako sa banyo tapos lalabas akong nakangiti. Hindi naman pagpapanggap. Parang reset lang.