🔥 Hugot

Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.

Bumili ako ng mamahaling sapatos minsan, para lang malaman kung ano pakiramdam. Ayun, guilty pa rin hanggang ngayon. Pero ang ganda ng sapatos.

Iniiwasan ko yung batch group chat. Hindi dahil galit ako. Nahihiya lang ako sa version ko na inaasahan nila.

Kapag sinabi ng meeting invite na "quick sync", nagdadasal na ako.

May jowa akong mahal na mahal ako. Yung problema, hindi ko alam kung mahal ko pa siya o sanay na lang ako. Takot akong alamin.

Tuwing performance review, sinusulat ko lahat ng nagawa ko tapos nahihiya pa rin akong basahin nang malakas. Bakit parang kasalanan yung humingi ng tama?

Hindi ko dine-delete yung conversation namin. Hindi ko rin binabasa. Basta andun lang. Parang siya.

Yung GCash request na hindi pinansin, mas masakit pa sa seen-zoned na "mahal kita".

Eldest daughter ako. Translation: may pension plan na akong binabayaran, hindi sa akin.

May mga araw na yung pinakamalaking nagawa ko ay bumangon, naligo, at hindi nagalit sa sarili ko. Ngayon ko lang natanggap na achievement din pala yun.

Pinapraktis ko yung "as per my last email" para hindi ko masabi yung gusto ko talagang sabihin.

Tinuruan ko siyang magmahal nang maayos. Graduate na siya. Sa iba na siya nag-apply.

Nagturo ako kay mama kung paano mag-video call. Ngayon tuwing 7pm may missed call ako. Minsan hindi ko sinasagot. Tapos sinisisi ko sarili ko buong gabi.

Sinabi ko sa kanyang "sana masaya ka na". Sincere ako dun. Pero sana hindi masyadong masaya. Konti lang.

Sa jeep ako nagpa-practice ng "para po". Kinakabahan pa rin ako kada sasabihin ko. 28 na ako.

Hindi ako natatakot sa multo. Sa "Insufficient Balance" ako natatakot.

Mas masakit pala mawalan ng best friend kaysa ma-break. Walang closure, walang "usap tayo". Isang araw na lang, magkaiba na kayo ng grupo.

Yung dasal ko noon "sana pumasa ako". Ngayon "sana makatulog ako bago mag-2am". Lumiit yung hiling, lumaki yung pagod.

May work bestie ako na hindi ko alam kung magkakakilala pa kami pag isa sa amin nag-resign. Kaya ayokong mauna.

Night shift na ako ng limang taon. Kilala ko na lahat ng security guard, pero yung katawan ko hindi pa rin kilala kung anong oras dapat matulog.

May pinsan akong "black sheep" daw. Siya lang naman yung unang nagsabi ng totoo sa reunion. Kaya pala siya pinalayas, hindi pala siya yung problema.

Sabi ng phinvest dapat may 6 months emergency fund. Ako nga hindi pa nakakaraos ng 6 days bago sweldo e.

Nakita kong happy na siya sa iba. Yung nakakaloka, natuwa talaga ako para sa kanya. Tapos umiyak ako. Pareho palang totoo.

Na-realize kong hindi ko na kailangan patunayan sa kanila na kaya ko. Sa sarili ko pa lang pala ako nagpapaalam.

Yung boss kong galit sa "quiet quitting", siya rin yung galit pag nag-OT claim ako. Gusto niya pala yung quiet lang talaga.

Sabi ko sa therapist ko "okay lang naman ako". Sabi niya "yung okay lang, hindi yan feeling, yan yung pintura". Hindi pa ako nakaka-recover dun.

Yung papa kong hindi marunong mag-sorry, nagpapadala na lang ng picture ng tanim niya. Sige po, tanggap ko na po yung kamatis.

Kada sweldo may envelope ako para kina mama, sa bills, sa utang. Yung envelope na "para sa akin", laging huli, laging bakante.

Tatlong beses na akong na-"next opening na lang" sa promotion. Yung next opening, laging may bago palang pinsan.

Hindi kami naging kami. Pero pag naaalala ko siya, parang may binabayaran pa rin akong hulugan sa relasyon na hindi ko naman pala binili.

Yung kapitbahay naming nagvi-videoke ng "My Way" tuwing Linggo, 7 taon nang sintunado. Pero nung tumigil siya ng isang linggo, nag-alala ako. Kamusta na kaya siya?

Sabi nila "we're a family here". Kaya pala walang overtime pay — family nga naman, di mo sinisingil ang pamilya.

Lumipat ako ng sariling apartment. Sabi nila "iniwan mo kami". Hindi nila alam na kaya ako umalis para may mapuntahan silang matutuluyan pag kailangan.

Marunong akong mag-budget. Yung hindi ko kaya i-budget yung "hiraman lang muna, babayaran ko promise" ng kapatid ko.

May utang sa akin na ₱3,500 since last year. Kitang-kita ko sa story niya, nag-Boracay. Ako yung nahihiyang maningil.

Nag-practice ako ng resignation speech sa shower. Standing ovation. Pagdating sa office, "good morning po" lang nasabi ko.

Pagod na pagod na ako pero di ko masabi kasi ako yung 'matatag' sa pamilya. Minsan gusto ko lang din may magtanong kung kumain na ako.

Nililinis ko lang talaga yung bahay pag may darating na bisita. Yung 15 minutes bago sila dumating? World record pace.

Nagpa-practice ako ng English sa utak ko bago umorder sa drive-thru, tapos taglish pa rin lumabas. 'Yung isang large fries po, thank you po.'

Pag tumama yung luto kong adobo, si lola agad naiisip ko. Hindi ko na siya matatawagan para sabihing natutunan ko na pala.