❤️ Love & Friends
Mga hugot tungkol sa pag-ibig, jowa, ex, crush, at barkada. Di ka nag-iisa.
May jowa akong mahal na mahal ako. Yung problema, hindi ko alam kung mahal ko pa siya o sanay na lang ako. Takot akong alamin.
Hindi ko dine-delete yung conversation namin. Hindi ko rin binabasa. Basta andun lang. Parang siya.
Tinuruan ko siyang magmahal nang maayos. Graduate na siya. Sa iba na siya nag-apply.
Sinabi ko sa kanyang "sana masaya ka na". Sincere ako dun. Pero sana hindi masyadong masaya. Konti lang.
Mas masakit pala mawalan ng best friend kaysa ma-break. Walang closure, walang "usap tayo". Isang araw na lang, magkaiba na kayo ng grupo.
Nakita kong happy na siya sa iba. Yung nakakaloka, natuwa talaga ako para sa kanya. Tapos umiyak ako. Pareho palang totoo.
Hindi kami naging kami. Pero pag naaalala ko siya, parang may binabayaran pa rin akong hulugan sa relasyon na hindi ko naman pala binili.
Hindi kami nag-away ng best friend ko. Dahan-dahan lang kaming tumahimik. Yun pala yung mas masakit na version.
Tinatanong nila kung kailan ako mag-aasawa. Di ko masabing hindi pa nga ako naka-move on sa taong di naman naging akin.
Lahat ng kaibigan ko may forever na o nasa abroad na. Happy ako para sa kanila, promise. Pero minsan parang naiwan ako sa terminal.
Nakita ko sa stories na nag-beach yung barkada ko. Buo sila. Wala lang akong invite. Okay lang siguro. Pero sana hindi ako yung madaling kalimutan.
Hindi naman ako desperada. Gusto ko lang ng love na hindi ko kailangang i-earn araw-araw. Yung pipiliin ako nang hindi ako nagpapaalala.
May draft pa rin ako sa notes app para sa kanya. Dalawang taon na. Hindi ko na ipapadala. Pero hindi ko rin kayang i-delete.
Ako lagi yung unang nag-message, nag-aaya, nag-aalala. Huminto ako isang buwan, as a test. Tahimik. Ang sakit pala ng resulta.
Umuwi ako galing abroad na excited sa lahat. Yun pala, may bago na silang buhay na hindi na ako kasama sa daily. Bisita na lang ako sa sarili kong barkada.
May group chat kami na anim na buwan nang patay. Isang meme lang ang pinadala, buhay na buhay bigla. Yun pala yung totoong friendship.
Walang away. Hindi ko lang sinagot yung last message, hindi rin sila nag-follow up. Pareho pala kaming pagod sa isa't isa.
Sa lahat ng group photo, ako yung kumukuha. Kaunti lang pictures ko sa mga memories na ako rin naman yung nag-organize.