Masaya ako sa mga party. Pero yung byahe pauwi, mag-isa sa Grab habang tahimik — dun lumalabas yung lungkot na binitbit ko pala buong gabi.

Tinanong ako ng pamangkin ko kung ano pangarap ko. Napatigil ako. Kailan ko ba huling naisip yun para sa sarili ko?

Iniiwasan ko yung batch group chat. Hindi dahil galit ako. Nahihiya lang ako sa version ko na inaasahan nila.

May mga araw na yung pinakamalaking nagawa ko ay bumangon, naligo, at hindi nagalit sa sarili ko. Ngayon ko lang natanggap na achievement din pala yun.

Na-realize kong hindi ko na kailangan patunayan sa kanila na kaya ko. Sa sarili ko pa lang pala ako nagpapaalam.

Yung dasal ko noon "sana pumasa ako". Ngayon "sana makatulog ako bago mag-2am". Lumiit yung hiling, lumaki yung pagod.