😅 Everyday

Sa jeep ako nagpa-practice ng "para po". Kinakabahan pa rin ako kada sasabihin ko. 28 na ako.

Yung kapitbahay naming nagvi-videoke ng "My Way" tuwing Linggo, 7 taon nang sintunado. Pero nung tumigil siya ng isang linggo, nag-alala ako. Kamusta na kaya siya?

Nililinis ko lang talaga yung bahay pag may darating na bisita. Yung 15 minutes bago sila dumating? World record pace.

Nagpa-practice ako ng English sa utak ko bago umorder sa drive-thru, tapos taglish pa rin lumabas. 'Yung isang large fries po, thank you po.'

Plano: matulog ng 10pm para fresh bukas. Reality: 1am, nanonood ako ng stranger na naglilinis ng maduming carpet.

Kayang-kaya kong gumising ng 4am para sa flight. Yung 7am alarm para sa trabaho? Mortal enemy ko.

Hindi ako busog kahit gaano kadami kinain ko kung walang kanin. Pasta? Appetizer yan. Pizza? Merienda.

Minumulto ko yung food rider sa map. 'Bakit siya kumanan dyan?? Mas mabilis sa kaliwa!!' Para akong nanonood ng sports.

Sinasabi kong 'G ako dyan!' sa plans habang umaasa na maca-cancel. Pag na-cancel: 'sayang naman' (relieved).

May drawer kami na puno ng plastic na puno ng plastic. Hindi ko alam kailan namin gagamitin pero hinding-hindi itatapon.

Yung ice cream tub sa freezer namin, alam ko nang hindi ice cream laman. Pero bawat bukas ko, may maliit pa ring pag-asa.

Sinasabi ko 'ingat po' sa jeepney driver pagbaba ko kahit hindi niya ako naririnig. Basta. Para safe siya.

Pag umuulan habang matutulog ako, feeling ko pinaka-blessed ako sa Pilipinas. Pag umuulan habang papasok ako, personal attack na agad.

Panalo ako lagi sa mga argument na pine-practice ko sa shower. Undefeated. Sa totoong buhay, 'ah okay ge' lang ako.

Na-compose ko na yung reply sa utak ko kaya feeling ko sumagot na ako. Three days later: 'bakit di ka nagre-reply??'

Mas masaya ako mag-rewatch ng series na tapos ko na kaysa mag-start ng bago. Ayaw na ng utak ko ng bagong stress.

Pag sinabi kong 'omw na', kakaligo ko pa lang. Pag sinabi kong 'malapit na', kakalabas ko pa lang ng bahay.

Marunong pa rin akong magpabili ng suka sa tindahan kahit may app na lahat ngayon. May mga skill talagang hindi dapat mawala.

Mabilis akong maglakad sa mall para mukhang busy, pero ang totoo hinahanap ko lang kung saan yung free taste.

Tinatago ko yung paborito kong snack sa pinakailalim ng ref, sa likod ng gulay. Walang naghahanap dun. Survival tactics sa sariling bahay.

Ang ganda ng mga picture na kuha ko sa iba. Yung mga picture nila sa akin? Parang CCTV footage. Kaya ako na lang lagi ang photographer.

Pine-practice ko pa rin yung pirma ko sa likod ng notebook kahit walang pumipirma sa akin. Just in case sumikat ako, ready na.

Belt ng high note kapag ako lang sa bahay, lip sync pag may tao. Yung shower concert ko, sold out lagi.

Mas excited ko pang batiin yung aso ng kapitbahay kaysa sa mga kakilala ko. Yung aso kasi hindi nagtatanong kung kailan ako mag-aasawa.

Sobrang init sa labas na parang may personal akong atraso sa araw. Tapos magtataka pa sila bakit ako masungit pagdating.

Sampung taon na akong sumasakay ng jeep pero kinakabahan pa rin ako tuwing magpapasa ng bayad. Baka kasi mahulog. Hindi pa nangyayari. Pero baka.

Yung 'last episode na to' ko kaninang 11pm, 2am na ngayon. Yung next episode button, kasabwat.

Pag may kumatok sa CR habang nasa loob ako, nawawala lahat ng alam ko sa buhay. 'May tao po!' sabay guilty na parang nagkasala.

Sabi ko hindi ako iiyak sa K-drama na 'to. Episode 3 pa lang, ubos na yung tissue. Commitment issues sa tao? Meron. Sa series? Loyal ako.

Nag-gym membership ako nung January. June na. Yung card nasa wallet ko pa rin — sa puso, magkasama pa rin kami ng gym.

May pabango akong tinatabi for special occasions since 2023. Wala pa ring occasion na naging special enough.

Naiinggit ako sa amoy ng ulam ng kapitbahay. Hindi ko alam kung ano niluluto nila pero alam kong mas masarap sa hapunan namin.

Sa videoke ako yung harmony sa kanta ng iba, pero pag inabot sa akin yung mic: 'wag na, nahihiya ako.'

Kumaway sa direction ko yung tao, kumaway ako pabalik. Hindi pala ako yung kinakawayan. Smooth transition sa pag-aayos ng buhok.

May 3,000 screenshots ako na 'importante daw.' Hindi ko na maalala bakit ko sinave kalahati. Pero pag dinelete mo, lagot ka.

Kainis yung videoke ng kapitbahay hanggang sa kinanta nila yung kanta ko. Ngayon kumakanta na rin ako mag-isa dito sa kwarto.

Di ako maka-utot sa harap ng asawa ko.

Kakain ko lang ng lunch, iniisip ko na ano dinner. Tapos ano merienda. Pati timing mali e!

'5 minutes na lang' sabi ko sa kama kanina. Yun ay isang oras at kalahating TikTok scroll ago.

30 minutes akong nag-draft ng birthday greeting tapos yung na-send ko: 'HBD! enjoy!' May effort yun sa loob, promise.