💼 Trabaho

Gusto ko nang mag-resign pero ang lakas ng 'sayang naman'. Yung sayang na yun, tatlong taon na akong hawak.

Yung batchmate kong nag-abroad, sweldo na daw niya yung annual ko. Tinawanan ko. Tapos in-open ko yung jobstreet. Ulit.

Kapag sinabi ng meeting invite na "quick sync", nagdadasal na ako.

Ang hirap palang mag-resign sa trabahong ayaw mo pag mahal mo yung mga taong kasama mo dun.

Yung boss kong galit sa "quiet quitting", siya rin yung galit pag nag-OT claim ako. Gusto niya pala yung quiet lang talaga.

Tuwing performance review, sinusulat ko lahat ng nagawa ko tapos nahihiya pa rin akong basahin nang malakas. Bakit parang kasalanan yung humingi ng tama?

Pinapraktis ko yung "as per my last email" para hindi ko masabi yung gusto ko talagang sabihin.

Sabi nila "we're a family here". Kaya pala walang overtime pay — family nga naman, di mo sinisingil ang pamilya.

Nag-practice ako ng resignation speech sa shower. Standing ovation. Pagdating sa office, "good morning po" lang nasabi ko.

Night shift na ako ng limang taon. Kilala ko na lahat ng security guard, pero yung katawan ko hindi pa rin kilala kung anong oras dapat matulog.

Gusto kong lumipat ng trabaho pero takot ako. Hindi sa bagong kumpanya. Takot akong madiskubre na ako pala yung problema.

Tatlong beses na akong na-"next opening na lang" sa promotion. Yung next opening, laging may bago palang pinsan.

May work bestie ako na hindi ko alam kung magkakakilala pa kami pag isa sa amin nag-resign. Kaya ayokong mauna.

'Your coworkers are not your friends.' Naintindihan ko lang nung nag-resign ako at isa lang ang nag-message pagkatapos.

Limang taon na ako sa parehong role. Yung mga mas bata, manager na. 'Iba yung journey ko' sabi ko. Sana may mapa rin.

'You're on mute po' na lang yung ambag ko sa meetings pero ramdam ko naman na essential ako sa team.