Bumili ako ng mamahaling sapatos minsan, para lang malaman kung ano pakiramdam. Ayun, guilty pa rin hanggang ngayon. Pero ang ganda ng sapatos.
Ako Lang Ba? — anonymous Filipino confessions and hugot
Minsan feeling mo: ang OA ko ba? weird ba ako? am I selfish? masama ba akong tao? Well, tao lang tayo. At di ka nag-iisa. Let it out! Marami kang karamay.
Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.
Iniiwasan ko yung batch group chat. Hindi dahil galit ako. Nahihiya lang ako sa version ko na inaasahan nila.
Kapag sinabi ng meeting invite na "quick sync", nagdadasal na ako.
May jowa akong mahal na mahal ako. Yung problema, hindi ko alam kung mahal ko pa siya o sanay na lang ako. Takot akong alamin.
Tuwing performance review, sinusulat ko lahat ng nagawa ko tapos nahihiya pa rin akong basahin nang malakas. Bakit parang kasalanan yung humingi ng tama?
Yung GCash request na hindi pinansin, mas masakit pa sa seen-zoned na "mahal kita".
Hindi ko dine-delete yung conversation namin. Hindi ko rin binabasa. Basta andun lang. Parang siya.
Eldest daughter ako. Translation: may pension plan na akong binabayaran, hindi sa akin.
May mga araw na yung pinakamalaking nagawa ko ay bumangon, naligo, at hindi nagalit sa sarili ko. Ngayon ko lang natanggap na achievement din pala yun.
Pinapraktis ko yung "as per my last email" para hindi ko masabi yung gusto ko talagang sabihin.
Nagturo ako kay mama kung paano mag-video call. Ngayon tuwing 7pm may missed call ako. Minsan hindi ko sinasagot. Tapos sinisisi ko sarili ko buong gabi.
Tinuruan ko siyang magmahal nang maayos. Graduate na siya. Sa iba na siya nag-apply.
Sinabi ko sa kanyang "sana masaya ka na". Sincere ako dun. Pero sana hindi masyadong masaya. Konti lang.
Sa jeep ako nagpa-practice ng "para po". Kinakabahan pa rin ako kada sasabihin ko. 28 na ako.
Hindi ako natatakot sa multo. Sa "Insufficient Balance" ako natatakot.
Mas masakit pala mawalan ng best friend kaysa ma-break. Walang closure, walang "usap tayo". Isang araw na lang, magkaiba na kayo ng grupo.
Yung dasal ko noon "sana pumasa ako". Ngayon "sana makatulog ako bago mag-2am". Lumiit yung hiling, lumaki yung pagod.
May work bestie ako na hindi ko alam kung magkakakilala pa kami pag isa sa amin nag-resign. Kaya ayokong mauna.
Night shift na ako ng limang taon. Kilala ko na lahat ng security guard, pero yung katawan ko hindi pa rin kilala kung anong oras dapat matulog.