Pag umuuwi ako sa probinsya, pinapabaunan pa rin ako ni lola ng bigas. May trabaho na ako, ma. Pero dala ko pa rin. Hanggang dulo.
Ako Lang Ba? — anonymous Filipino confessions and hugot
Minsan feeling mo: ang OA ko ba? weird ba ako? am I selfish? masama ba akong tao? Well, tao lang tayo. At di ka nag-iisa. Let it out! Marami kang karamay.
Bumibili ako ng gulay na alam kong masisira lang sa ref. Hindi ko binibili yung gulay e. Binibili ko yung version ko na magluluto sana.
Tinanong ako ng pamangkin ko kung ano pangarap ko. Napatigil ako. Kailan ko ba huling naisip yun para sa sarili ko?
Eldest daughter ako. Translation: may pension plan na akong binabayaran, hindi sa akin.
Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.
Yung batchmate kong nag-abroad, sweldo na daw niya yung annual ko. Tinawanan ko. Tapos in-open ko yung jobstreet. Ulit.
Pag tinanong ako ng tita ko kung "kailan ka?", sasagot na ako ng "pag naipon ko na po yung down payment sa bahay" — natahimik lahat. Try niyo.
Hindi ko dine-delete yung conversation namin. Hindi ko rin binabasa. Basta andun lang. Parang siya.
Pagod na pagod na ako pero di ko masabi kasi ako yung 'matatag' sa pamilya. Minsan gusto ko lang din may magtanong kung kumain na ako.
Nililinis ko lang talaga yung bahay pag may darating na bisita. Yung 15 minutes bago sila dumating? World record pace.
Libre ko na naman daw kasi "ikaw naman may trabaho". Lahat pala kami may trabaho, ako lang may resibo.
Nagpa-practice ako ng English sa utak ko bago umorder sa drive-thru, tapos taglish pa rin lumabas. 'Yung isang large fries po, thank you po.'
Pag tumama yung luto kong adobo, si lola agad naiisip ko. Hindi ko na siya matatawagan para sabihing natutunan ko na pala.
Ang hirap palang mag-resign sa trabahong ayaw mo pag mahal mo yung mga taong kasama mo dun.
Yung mga message na gusto kong sagutin nang totoo, sinusuklian ko ng 'haha'. Mas madali kasi yun kaysa aminin na hindi ako okay.
Pag sinabi nilang 'ang strong mo,' gusto kong sumagot ng: hindi ako strong, wala lang akong choice. Pero ngingiti na lang ako. Ulit.
Plano: matulog ng 10pm para fresh bukas. Reality: 1am, nanonood ako ng stranger na naglilinis ng maduming carpet.
Yung marriage pressure sa akin hindi galing sa magulang ko. Galing sa mga kasal na kaklase kong ang gaganda ng prenup photos.
Kapag sinabi ng meeting invite na "quick sync", nagdadasal na ako.
Nagturo ako kay mama kung paano mag-video call. Ngayon tuwing 7pm may missed call ako. Minsan hindi ko sinasagot. Tapos sinisisi ko sarili ko buong gabi.