Mas masakit pala mawalan ng best friend kaysa ma-break. Walang closure, walang "usap tayo". Isang araw na lang, magkaiba na kayo ng grupo.

Pag tinanong ako ng tita ko kung "kailan ka?", sasagot na ako ng "pag naipon ko na po yung down payment sa bahay" — natahimik lahat. Try niyo.

Yung marriage pressure sa akin hindi galing sa magulang ko. Galing sa mga kasal na kaklase kong ang gaganda ng prenup photos.

May jowa akong mahal na mahal ako. Yung problema, hindi ko alam kung mahal ko pa siya o sanay na lang ako. Takot akong alamin.

Hindi ko dine-delete yung conversation namin. Hindi ko rin binabasa. Basta andun lang. Parang siya.

Tinuruan ko siyang magmahal nang maayos. Graduate na siya. Sa iba na siya nag-apply.