🏠 Pamilya

Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.

Nagturo ako kay mama kung paano mag-video call. Ngayon tuwing 7pm may missed call ako. Minsan hindi ko sinasagot. Tapos sinisisi ko sarili ko buong gabi.

May pinsan akong "black sheep" daw. Siya lang naman yung unang nagsabi ng totoo sa reunion. Kaya pala siya pinalayas, hindi pala siya yung problema.

Yung papa kong hindi marunong mag-sorry, nagpapadala na lang ng picture ng tanim niya. Sige po, tanggap ko na po yung kamatis.

Lumipat ako ng sariling apartment. Sabi nila "iniwan mo kami". Hindi nila alam na kaya ako umalis para may mapuntahan silang matutuluyan pag kailangan.

Pagod na pagod na ako pero di ko masabi kasi ako yung 'matatag' sa pamilya. Minsan gusto ko lang din may magtanong kung kumain na ako.

Pag tumama yung luto kong adobo, si lola agad naiisip ko. Hindi ko na siya matatawagan para sabihing natutunan ko na pala.

Sabi ko, bago ako bumili ng para sa akin, sina mama muna. Paggising ko, sampung taon na pala akong nasa pinakadulo ng sarili kong listahan.

Napapansin ko sa video call na tumatanda na sina mama at papa. Yung uban, yung mas mabagal na kwento. Gusto kong i-pause yung oras.

Tuwing video call kami ni mama sa abroad, 'kumusta ka' lang nasasabi ko. Yung totoo: 'uwi ka na, miss na kita.' Pero baka umiyak lang kaming dalawa.

Yung dream kong bahay para kina mama, kinakarera ko laban sa oras. Sana umabot tayo pareho.

First sa pamilya namin na nakatapos ng college. Proud sila sa akin, pero minsan ang bigat pala buhatin ng pangarap ng lahat.

Nag-aaway kami ng kapatid ko sa aircon remote na parang nuclear codes yung hawak. 19 vs 24, walang middle ground.

Bawat uwi ko sa probinsya, mas mabagal na yung lakad ni papa at mas mahaba yung kwento. Kaya pinapakinggan ko na lahat. Binibilang ko na pala ang mga uwi.

Bunso ako kaya akala nila ako yung pinaka-okay. Yung totoo, ako yung nakakita kung paano sila lahat napagod. Kaya natuto akong magtago ng hinaing.

Ako yung ate na ATM ng pamilya. Mahal ko sila, promise. Pero gusto ko ring malaman minsan kung ano pakiramdam ng sumweldo para sa sarili ko.

Kumpleto kami sa Christmas picture. Pero may upuan sa lamesa na alam naming lahat kung kanino, at walang nagsasalita tungkol dun.

Naaamoy ko pa rin si lolo sa kape tuwing umaga. Limang taon na, pero may mga umaga pa ring napapatigil ako sa first sip.

Pag nag-text si mama ng '?' lang, nire-review ko buong buhay ko bago sumagot.