Kapag sinabi ng meeting invite na "quick sync", nagdadasal na ako.

Ang hirap palang mag-resign sa trabahong ayaw mo pag mahal mo yung mga taong kasama mo dun.

Yung batchmate kong nag-abroad, sweldo na daw niya yung annual ko. Tinawanan ko. Tapos in-open ko yung jobstreet. Ulit.

Tuwing performance review, sinusulat ko lahat ng nagawa ko tapos nahihiya pa rin akong basahin nang malakas. Bakit parang kasalanan yung humingi ng tama?

Pinapraktis ko yung "as per my last email" para hindi ko masabi yung gusto ko talagang sabihin.

May work bestie ako na hindi ko alam kung magkakakilala pa kami pag isa sa amin nag-resign. Kaya ayokong mauna.