🌱 Sarili

Yung mga message na gusto kong sagutin nang totoo, sinusuklian ko ng 'haha'. Mas madali kasi yun kaysa aminin na hindi ako okay.

Pag sinabi nilang 'ang strong mo,' gusto kong sumagot ng: hindi ako strong, wala lang akong choice. Pero ngingiti na lang ako. Ulit.

Miss ko yung ako noong bata. Yung excited matulog kasi may pasyal bukas. Ngayon excited ako matulog para lang matapos yung araw.

Masaya ako sa mga party. Pero yung byahe pauwi, mag-isa sa Grab habang tahimik — dun lumalabas yung lungkot na binitbit ko pala buong gabi.

Tinanong ako ng pamangkin ko kung ano pangarap ko. Napatigil ako. Kailan ko ba huling naisip yun para sa sarili ko?

Hindi ko alam paano humingi ng tulong nang hindi mukhang OA. Kaya yung mga 'kamusta?', sinasagot ko ng meme.

Honestly di ko alam kung anong gusto ko sa buhay. Pakiramdam ko lahat may mapa, ako sumusunod lang sa traffic.

Umiiyak ako sa banyo tapos lalabas akong nakangiti. Hindi naman pagpapanggap. Parang reset lang.

Sabi ko sa therapist ko "okay lang naman ako". Sabi niya "yung okay lang, hindi yan feeling, yan yung pintura". Hindi pa ako nakaka-recover dun.

Binili ko na yung gusto ko nung bata pa ako. Bakit parang mas masaya pa rin yung version na nangangarap lang ako sa labas ng bintana?

May mga araw na yung pinakamalaking nagawa ko ay bumangon, naligo, at hindi nagalit sa sarili ko. Ngayon ko lang natanggap na achievement din pala yun.

Hindi ko na maalala kung kailan ako huling tumawa nang malakas na yung tunay. Yung tipong masakit na tiyan. Miss ko yung version na yun ko.

Yung dasal ko noon "sana pumasa ako". Ngayon "sana makatulog ako bago mag-2am". Lumiit yung hiling, lumaki yung pagod.

Iniiwasan ko yung batch group chat. Hindi dahil galit ako. Nahihiya lang ako sa version ko na inaasahan nila.

Magti-30 na ako. Walang bahay, walang kotse, walang ipon na pang-reunion flex. Pero mabait pa rin naman ako. Sana counted yun.

Yung sketchbook ko noong bata, nasa ilalim pa rin ng kama. Minsan binubuksan ko. Hindi para mag-drawing. Para lang kamustahin.

Nag-mute ako ng mga successful kong batchmate. Hindi inggit. Pinoprotektahan ko lang yung maliit na natitira kong 'kaya ko pa.'

Na-realize kong hindi ko na kailangan patunayan sa kanila na kaya ko. Sa sarili ko pa lang pala ako nagpapaalam.

Pinapanood ko yung vlogs ng mga nagtatrabaho sa bansang pinapangarap ko. Parang nakikiraan lang ako sa buhay na sana akin.

Solo fastfood date yung self-care ko. Walang kausap, walang share-share ng fries. Peak happiness, mura pa.

Matagal na akong hindi nagsisimba. Pero minsan pag pumasok ako sandali, bigla akong naiiyak. Parang may parte ako na umuuwi.

27 pa lang ako pero pakiramdam ko late na ako sa lahat. Sino ba nagtakda ng deadline na 'to? At bakit ako pumayag?

May dalawang taon sa buhay ko na parang na-skip lang. Nagugulat ako minsan sa edad ko kasi sa utak ko, 2020 pa rin.

Birthday ko bukas. Curious lang ako kung sino maaalala nang walang FB notification. Wala akong inaasahan. Pero sana may isa.

Yung mga 'okay lang ako' ko, autopilot na. Minsan gusto kong may mag-pause at magtanong ulit, yung dahan-dahan.