Naaamoy ko pa rin si lolo sa kape tuwing umaga. Limang taon na, pero may mga umaga pa ring napapatigil ako sa first sip.

Gusto ko mamatay para di ko na masaktan yung mga minamahal ko sa buhay.

Pag umuuwi ako sa probinsya, pinapabaunan pa rin ako ni lola ng bigas. May trabaho na ako, ma. Pero dala ko pa rin. Hanggang dulo.

Ako yung anak na "kaya niya yan". Kaya wala akong allowance nung college, walang tanong kung kumain na ako. Kinaya ko nga. Sana lang may nagtanong.

Nagturo ako kay mama kung paano mag-video call. Ngayon tuwing 7pm may missed call ako. Minsan hindi ko sinasagot. Tapos sinisisi ko sarili ko buong gabi.

May pinsan akong "black sheep" daw. Siya lang naman yung unang nagsabi ng totoo sa reunion. Kaya pala siya pinalayas, hindi pala siya yung problema.