Bayad na yung utang ko. Yung hiya ko sa mga taong nilapitan ko noong desperado ako, hindi pa pala kasama sa installment.

Libre ko na naman daw kasi "ikaw naman may trabaho". Lahat pala kami may trabaho, ako lang may resibo.

Bumili ako ng mamahaling sapatos minsan, para lang malaman kung ano pakiramdam. Ayun, guilty pa rin hanggang ngayon. Pero ang ganda ng sapatos.

Yung GCash request na hindi pinansin, mas masakit pa sa seen-zoned na "mahal kita".

Eldest daughter ako. Translation: may pension plan na akong binabayaran, hindi sa akin.

Hindi ako natatakot sa multo. Sa "Insufficient Balance" ako natatakot.